به یاد بهروز گوش میدم به این اهنگ.

دو هفته ی پیش که جمعه شبی عزیز دچار حمله ی قلبی شد,هیچ فکر نمی کردم بتونم سفر سرخوشانه ی سه چهار روزه رو کنار بهترین دوستانم با خیال راحت بگذرونم.روزی که توی بخش مراقبتهای ویژه عزیز رو سرحال دیدم و بوسه به پیشانی بلندش زدم,خجالت زده بودم که طول هفته علاوه بر نگرانی شدید برای عزیزم,دلشوره ی سفر خودم

آخه خاطرخواهی که درد نیست مرد گنده. گوش کن

امسال خراب کردم.درست زندگی نکردم.یک جاهایی گند زدم و بد خلقی کردم.یک جاهایی در حقم اجحاف شد و دلم سوخت برای امثال خودم.خیلی ناراحتم از خودم و امروز و امشب بیشتر از همیشه. + نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم اسفند ۱۳۹۵ساعت 22:41 توسط پاسبان |

و هر کس بر خدا توکل کند,پس او برای وی کافی است.

امسال برای چهارمین سال متوالی قید تعطیلات اول سال رو زدم و شدم کارمند کشیک سلمانی نرفته و روی خوش قضیه این بود که برای چند ساعت هم که شده بود می تونستم از شر فکر و خیال های اذیت کننده خلاص و رها باشم.از طرفی درد جدیدی که این بار مهره های گردنم رو نشونه گرفته,باعث شد که سرخوشی ابتدای روزم خیلی طولی

حقیقتاً دیگه طاقتم تمام شده.بغض داره خفم می کنه.با هیچ کدوم از اطرافیانم نمی تونم حرف بزنم.نوشتن از دلایل این حال و اوضاع کمکی بهم نمی کنه.دلم فقط و فقط یک سبکی می خواد.یک سبکی همیشگی.تا ابد. + نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 21:15 توسط پاسبان |

دم ظهری,ساعتهای پایان کار,یک آن پشتم خالی شد.نمی تونستم از شنیدن خبری که بهم داده شده بودخوشحال باشم.گفتن این جمله که "نمی دونستم باید از شنیدن این خبر خوشحال باشم یا ناراحت",خیلی دم دستی و ساختگی به نظر می یاد.سخت از روبه رو شدن با اتفاقی که رنگ و بوی نامردی می داد کلافه بودم.طاقت اینکه سرکار بمو

"گریه نکن محبوب من.اینجا وقت نوشتن نیست.بیشتر تیغ جراحی در دست دارم تا قلم و یارای نوشتن.چه کنم؟!اهل این دیارم و این زیبای عاشق کش,همواره در مسیر تندباد,قد برافراشته.اگر عاشقی نداشت امروز غباری بود در باد. از عباس پرسیده بودی.هنوز او را ندیده ام.بین ما رودیست ژرف تر از دریا.اما بدن های پاره پاره ی

یک باور یا جمله ای برای آرام گذشتن از سر حوادث روزگار؟

"آدم باید متوجه باشه که این ها مردهایی هستند که به اجبار در دوران دیگه ای زندگی می کنند.مردهایی مثل اون ها از زندگی فقط چند چیز ساده می خوان;یک سقف بالای سرشون,یک خیابون آروم,یک خودرو و یک همسر وفادار,شغلی که به اون ها وجهه ی اجتماعی ببخشه و خونه ای که دایم چیزی تو اون خراب شه تا اون ها بتونند سرگر

اشک زدیده می رود من به کجا روم بگو چاره ی عاشقی بگو تا نروم به سوی او چاره ی عشق من کجا هیچ مگو سکوت کن دم مزن از نگاه او,لب مگشا,سکوت کن + نوشته شده در چهارشنبه دهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:40 توسط پاسبان |

امشب توی خیابون و پیاده رو های تنگ و تاریک و بارون زده به قضایایی فکر کردم که گفتن از اونها برام دشواره.بابت خیلی از این فکرها اول از همه از خودم ناراحت و ناامید هستم.ای کاش میشد نه همه چیز،که بعضی چیزها برگرده به عقب.به قول یحیی "کاش می شد برگردم به عقب و اشک های من هم برگرده توی چشمهام."

دو سال اول شروع کار جدیدم با وجود ذهنیت خوبی که از شیوه و سبک و دقت کاری خانم ها خصوصا در مباحث مالی داشتم اتفافی رخ داد که کم کم ناامیدی وجودم رو پر کرد و دلیل این ناامیدی رو هم بی بر و برگشت گذاشتم به حساب بدشانسی خودم و نه چیز دیگه.همین دو سال اول وقتهایی که صحبت از خوبها و باتجربه ها می شد همیشه...

بجای سرو بلند ایستاده بر لب جوی/چرا نظر نکنی یار سروبالا را

چقدر تهرانٍ دیشب دوست نداشتنی شده بود.از یک ساعتی به بعد دیگه راه رفتن هم در پیاده روهای سرد مسیر برگشت برای من سخت و آزاردهنده شده بود.می رفتم و از بودن و راه رفتن بین آدمهایی که کلی از دنیای اونها فاصله داشتم آزار می دیدم.با اون احوالات با چه کسی می شد حرف زد؟اصلاً کسی بود برای حرف زدن؟اصلاً حرف ز...

اگه توی اون دنیا از کنار هم رد بشیم،حتما قیافه ی همدیگه رو میشناسیم.

"بعضی وقتها،یه چیزهای کوچیکی توی گذشته،تبدیل می شن به یه حسرت بزرگ.بعد،هر چی که زمان می گذره اون حسرته هم بزرگتر میشه.تا یه جایی که،دیگه نمیشه ازش فرار کرد."

در بد وضعیتی قرار گرفتم و بدتر از همه اینکه توی این مدت اون جوری که باید تلاشی برای این تعییر وضعیت انحام ندادم و کلی کار روی زمین مانده دارم و فقط و فقط تا تونستم توجیه های گاهی عحیب و غریب برای خودم سرهم کردم و راضی شدم به داشتن اونها.هیچ کدوم از حرفهایی هم که الان می زنم از سر ناشکری و چشم بستن ب...

راننده تاکسی:کجا برم؟ مایکل کلایتون:هرجا که پنجاه دلار بشه.فقط برو.