چه کسی بود که گفت و کجا بود که شنیدم:"سربازان سپاه عشق همیشه پیروزند."؟

چقدر تهرانٍ دیشب دوست نداشتنی شده بود.از یک ساعتی به بعد دیگه راه رفتن هم در پیاده روهای سرد مسیر برگشت برای من سخت و آزاردهنده شده بود.می رفتم و از بودن و راه رفتن بین آدمهایی که کلی از دنیای اونها فاصله داشتم آزار می دیدم.با اون احوالات با چه کسی می شد حرف زد؟اصلاً کسی بود برای حرف زدن؟اصلاً حرف زدن لازم بود؟

چشمهام رو که باز کردم خونه ی عزیز بودم و کنار عزیز و آقا جان.با همون لباس های بیرون و بوی دود و ماشین گرفته، دراز کشیدم و سرخی چشمهام رو سپردم به عزیز.چی می تونستم به عزیز بگم که بعدش شرمنده نباشه از داشتن نوه ای مثل من؟نوه ی ترسو یا بزدل؟چی می تونستم به عزیز بگم از جنگی که بین من و خودم و شرایطم درگرفته بود و حالا حالاها می خواست ادامه داشته باشه؟چطور می تونستم از حال اون لحظه ی خودم برای عزیز حرف بزنم طوری که بعدش دلتنگی برای مردهای زمانه ی خودش سراغ عزیز نیاد؟چطور می تونستم به عزیز بگم که از بعد امشب دیگه واقعاً از خجالت روی نگاه کردن به قاب عکس آقا تختی رو ندارم؟
اصلاً عزیز می تونست و یا پا درد و کمردرد می گذاشت که متوجه حرفهای من بشه؟هیچ کدوم از اینها رو برای عزیز نگفتم اما عزیز گفت که "جات رو همین جا پیش آقات پهن می کنم.زنگ می زنم به مادرت میگم که امشب رو پیش مایی."احنمالا عزیز هنوز از اندازه ی ایمان نوه ناامید نشده بود که قبل خاموش کردن چراغ با زبون شیرینش بهم می گفت که:"پسر جان توکل کن به خدا."