در صحبت گمشده ی این سالها

به نظرم آدمها همین قدر که بلد هستند به زندگی خودشون گند بزنند،1 مهارت رو هم دارند که با گفتن یک جمله،اون هم چه به قصد و چه از روی نادانی و نفهمی تمام،اگر شده برای چند ساعت و چند روز حال و روز شما رو به سمت و سوی تلخی و ناراحتی ببرند.اعتراف می کنم که در این چند سال کارمندی بارها و به دفعات(جدا از مواردی که خودم رو کاملا تقصیرکار می دونستم)مورد اصابت حملات این موجودات قرار گرفتم و متاسفاته در برابر اونها از خودم ضعف نشون دادم و تنها چیزی که در آخر دستم رو گرفت،سردرد،کلافگی و فکر کردن به این سوال بود که تا کی قراره اوضاع این شکلی پیش بره؟!
روز پنجشنبه بعد از رسیدن یک روز کاری به نسبت شلوغ و پرکار به نیمه های خودش،دقایق به نسیت طولانی رو با یک خانم معلم بازنشسته و دختر جوانی که از قرار معلوم دختر خانم معلم بود و سخت می تونست ناراحتی و کلافگی خودش رو از همراهی مادر پنهان کنه،بر سر یک مشکل که بیشتر به دلیل اطلاعات پایین اونها در رابطه با مشکل مورد بحث بود گذروندم و به خیال خودم کار رو به بهترین شکل انجام دادم و حالا باید سراغ مشتری بعدی می رفتم.
"مامان صد بار بهت گفتم من رو همراه خودت این جور جاها نکشون!!این یارو کارمنده خیلی نفهمه!!!هر چی من میگم انجام دادم و نشد باز حرف خودش رو می زنه.به خیال خودشم کار راه اندازه مثلا."
تک تک این کلمات و جمله ها رو دقیق و بدون کم و کاست در خاطر دارم.هنوز پاهاشون رو از در بیرون نگذاشته بودن که دختر خانم معلم این کلمات رو به شکل رگباری به سمت مادر پرتاب کرد و ترکش حرفهاش  به تن من خورد.
"بیا هادی خان!!نفهم هم شدی.حالا هی بیا دل بسوزون."
تمام این 1 جملاتی از این جنس از سمت و سوی همکارها و نزدیکان زیاد شنیدم.تمام تلاش من بر این بود که این حرف و حدیث ها تاثیری در نوع و کیفیت وظیفه ای که انجام میدم و خدمتی که ارائه می کنم نداشته باشه اما حالا و امشب اعتراف می کنم که تا حدود زیادی تنها چیزی که تونسته از اشتیاق من در مواجه با آدمها و تلاش برای حل مشکلات کاری اونها کم کنه،شنیدن،مواجه و لمس وقایع پرتکرار و بداخلاقی هایی از این جنس بوده و هست.
پ ن:فقط جان من پیش خودتون نگید خب داری نق کاری رو می زنی که بابتش حقوق و دستمزد می گیری چون اون وقت مجبور میشم واقعیت هایی رو بگم که تکرار اونها برای خودم هم دلچسب نیست و شنیدن نداره.