"گریه نکن محبوب من.اینجا وقت نوشتن نیست.بیشتر تیغ جراحی در دست دارم تا قلم و یارای نوشتن.چه کنم؟!اهل این دیارم و این زیبای عاشق کش,همواره در مسیر تندباد,قد برافراشته.اگر عاشقی نداشت امروز غباری بود در باد.
از عباس پرسیده بودی.هنوز او را ندیده ام.بین ما رودیست ژرف تر از دریا.اما بدن های پاره پاره ی عباس های بسیاری را دوخته ام.هنوز نمی دانم در عمق وجود این عاشقان جوان چه می گذرد.هنوز نمی دانم این تن های کوچک,چنین پرصلابت در چشم باد ایستاده اند و تا آتش بر تنشان نبارد و باد خاکسترشان را نبرد,آرام نمی گیرند."
*برگرفته از متن سریال "در چشم باد"
برچسب:
نویسنده: پرهام ابراهیمی