آیا واقعاً مرد را دردی اگر باشد خوش است؟

در بد وضعیتی قرار گرفتم و بدتر از همه اینکه توی این مدت اون جوری که باید تلاشی برای این تعییر وضعیت انحام ندادم و کلی کار روی زمین مانده دارم و فقط و فقط تا تونستم توجیه های گاهی عحیب و غریب برای خودم سرهم کردم و راضی شدم به داشتن اونها.هیچ کدوم از حرفهایی هم که الان می زنم از سر ناشکری و چشم بستن به روی داشته های بزرگی که دارم نیست و فقط دوست دارم کمی حرف بزنم.
الان نزدیک به دو هفته است که مهدی؛بهترین و در واقع تنها دوست همشهری هر یکی دو روز یکبار توی ساعتهای مختلف شماره ی من رو می گیره و من هیچ دست و دلم به جواب دادن و حرف زدن نمیره.از طرفی غروب دیروز توی یکی از محله های قدیمی شهر مراسمی به مناسبت هفتمین روز درگذشت پدر آبجی طاهره برقرار بود و مادر دوباره سرسختی نشون داده بود و همراه بقیه راه افتاده بود و پیش بینی مابقی ماجرا برای من یکی هیچ کار سختی نبود.بعد از پیاده روی چند ساعته ی پنجشنبه شب کاملا یخ کرده خودم رو رسوندم به خونه ی عزیز.کمی طول کشید که سر و صدای بچه ها بخوابه و جمع خبر بد شدن حال مادر توی مراسم رو لو بده.ادامه ی دورهمی خونه ی عزیز به این گذشت که مادر کمی رو بیاد و توی همون وضعیت خنده ی کوچکی روی صورت رنگ و رو پریده اش بنشینه.آخر شب موقع بیرون رفتن از خونه ی عزیز آقاجان از مادر خواست،یک جورهایی التماسش کرد که فقط کمی هم که شده به فکر خودش باشه.
"مهدی می گفت چند روزه به هادی زنگ می زنم و جوابم رو نمیده.طفلک از سر ترس و نگرانی شماره ی خونه رو گرفته بود و دل نگرانت شده بود و می خواست حالت رو بپرسه.هیچ معلوم هست چه به روز خودت آوردی؟دستی دستی می خوای همین یه دوستی هم که بعد این همه سال برای خودت توی این شهر نگه داشتی و باهاش دمخور بودی فراری بدی؟آدم می مونه چی بگه هادی.خیلی وقت بود با کارت این قدر شرمنده نشده بودم..."
همه ی این حرفها رو مادر توی فاصله ی سه چهار کوچه ای بین خونه ی خودمون و خونه ی عزیز کنار پروانه بهم گفت و تمام مدت سرم پایین بود و بیشتر از اینکه از کار خودم شرمنده باشم به خودم حق می دادم و فقط نگران حال خود مادر بودم.بدون اینکه تلاشی برای کم کردن از گناه خودم کرده باشم یک آن از ذهنم گذشت که بگم "ولش کن مامان.همین دم غروبی که توی خیابون برای خودم می رفتم شماره ی عرفان رو گرفتم و نزدیک چهل دقیقه باهاش حرف زدم و یه جاهایی هر دوتایی فقط و فقط بلند بلند خندیدیم و از شنیدن صدای خنده هامون کیف کردیم."
مثل خیلی از حرفهایی که همین چند وقت پیش دوست داشتم و نتونستم برای عزیز بگم کنار مادر هم دست و پا بسته بودم و حرف زدن از خیلی چیزها سخت بود برام.نمی تونستم از این بگم که حداقل فعلا دیدن مهدی و حرف زدن باهاش کمکی که بهم نمی کنه هیچ،حالم رو هم خرابتر می کنه و این جوری بیشتر احساس گناه می کنم و بیشتر شرمنده ی خودم میشم.نمی تونستم براش از این بگم که حداقل فعلا اون هادی سابق نیستم که با مهدی قرار بگذارم و ساعتها باهاش یه مسیر طولانی رو راه برم و اون از موفقیت های خودش و زندگی برام بگه و من هیچ حرفی برای گفتن نداشته باشم و مدام یاد اون روزهایی برام زنده بشه که قرار داشتیم حال الانمون چیزی باشه که جایی که الان ایستادیم،فقط مهدی صاحب اون شده و دست های من خالی تر از اونه و هر جی هست شرمندگی و خجالته.
نمی تونستم برای مادرم بگم که تمام زندگیم شده نگرانی.نگرانی برای وضعیت عزیزترین آدمهای زندگیم.نمی تونستم از نگرانیم برای زندگی حامد بگم که الان دو ماه تمام که زندگیش رو هواست و خانومش خونه رو ترک کرده.از کجای نگرانی خودم برای حال و اوضاع مالی اطرافیان و گذران زندگیشون برای مادر می گفتم که غم روی غمهای بی شمارش اضافه نکنم؟از کجای سرسختی اطرافیانم برای مادر حرف می زدم که اجازه نمی داد توی سختی ها و گرفتاریها به کمکشون بیام؟
راستش دلم گرفته و جایی بهتر از اینجا برای نوشتن نیست.دوست دارم ساعتهای زیادی رو به خواب بگذرونم و به نوای سه تار مرحوم ذوالفنون و آهنگ سپیده ی استاد ناظری نازنین گوش بدم.