در باب بی معرفتی

دم ظهری,ساعتهای پایان کار,یک آن پشتم خالی شد.نمی تونستم از شنیدن خبری که بهم داده شده بودخوشحال باشم.گفتن این جمله که "نمی دونستم باید از شنیدن این خبر خوشحال باشم یا ناراحت",خیلی دم دستی و ساختگی به نظر می یاد.سخت از روبه رو شدن با اتفاقی که رنگ و بوی نامردی می داد کلافه بودم.طاقت اینکه سرکار بمونم نداشتم.گرسنه بودم و از طرفی چیزی از گلوم پایین نمی رفت.سراغ یخچال رفتم و ظرف غذای دست نخورده رو با خودم برگردوندم.

از همون ساعت تا همین حالا دارم شکل و قیافه ی آدمهای سفت و سخت رو به خودم می گیرم.مدام دارم سعی می کنم تجربه ی زندگی آدمهایی که سفت و سخت جلوی زندگی قد علم کردن رو توی ذهنم مرور می کنم و به خودم تشر می زنم که,یه کم تلاش بیشتر.یه خرده صبر و تحمل بیشتر.

در هر صورت حالا آدمی هستم که احساس می کنم یک آن پشتم خالی شده و تمام زحمات سه ساله نادیده گرفته شده.تمام لحضاتی که بخش مهمی از اون سهم پدر و مادری بود که نادیده گرفته شد.سلامتی خودم که نادیده گرفتم.

سرم پر از حرفه.به نظرم این عین بی عدالتیه که توی این شهر برای رسیدن به جایی که چند دقیقه ای برای خودم باشم باید از در خونه ده کیلومتری رو پیاده گز کنم.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 23:39 توسط پاسبان |