تا عزیز

دو هفته ی پیش که جمعه شبی عزیز دچار حمله ی قلبی شد,هیچ فکر نمی کردم بتونم سفر سرخوشانه ی سه چهار روزه رو کنار بهترین دوستانم با خیال راحت بگذرونم.روزی که توی بخش مراقبتهای ویژه عزیز رو سرحال دیدم و بوسه به پیشانی بلندش زدم,خجالت زده بودم که طول هفته علاوه بر نگرانی شدید برای عزیزم,دلشوره ی سفر خودم رو داشتم که قولش رو به بچه ها داده بودم.می دونستم که منصرف شدن دقیقه ی نودی هم از شیرینی سفر اونها کم می کنه هم باعث نگرانی میشه.فراتر از این وقتی به کوچکی خودم و بزرگی عزیزترین عزیز دنیا ایمان آوردم که می دیدم روی همون تخت و اتاق سرد و سبز,مادر بزرگ نگران مادر من و دختر نگران خودش بود و از من قول می گرفت که "به مادرت اطمینان بده که حال من خوبه و بگو که خیالش راحت باشه."

توی این ساعت از صبح,هم ناراحتم هم خوشحال.یک عذرخواهی به دوستانم بدهکارم که یک روز اون سفر بی نهایت فراموش نشدنی رو با لالمونی گرفتن و عنق بازی به کام خودم و بچه ها تلخ کردم و خوشحالم که امروز عزیز اون قدری حالش خوبه که با پاهای خودش تا خونه ی ما پیاده می یاد و بین نفس نفس زدنهاش بهم می گه:"یاخچی بالام:)"

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۹۶ساعت 2:4 توسط پاسبان |