امشب توی خیابون و پیاده رو های تنگ و تاریک و بارون زده به قضایایی فکر کردم که گفتن از اونها برام دشواره.بابت خیلی از این فکرها اول از همه از خودم ناراحت و ناامید هستم.ای کاش میشد نه همه چیز،که بعضی چیزها برگرده به عقب.به قول یحیی "کاش می شد برگردم به عقب و اشک های من هم برگرده توی چشمهام."
برچسب:
نویسنده: پرهام ابراهیمی