مسیر سبز

"انسان بیش از آنکه از مرگ بهراسد,از انزوای محضی که مرگ را همراهی می کند,می ترسد.ما می کوشیم زندگی را دو نفری تجربه کنیم,ولی هر یک از ما مجبوریم تنها بمیریم.کسی قادر نیست با ما یا به جای ما بمیرد.تصوری که یک انسان زنده از مردن دارد,به خودرهاشدنی مطلق و بی چون و چراست.پائولا به من آموخت که چگونه انزوای مردن,دو جانبه است.از یک سو,بیمار با زندگی قطع رابطه می کند نمی خواهد با آشکار ساختن ترس ها و یا افکار هولناکش خانواده و دوستان را در هراس خویش شریک سازد.از سوی دیگر,دوستان هم خود را کنار می کشند,احساس بی کفایتی و ناشیگری می کنند,مردد که چه بگویند یا چه بکنند,و تمایلی به نزدیگی بیش از حد با چشم انداز مرگ خویش ندارند."

*مامان و معنی زندگی/اروین د. یالوم