در جست و جوی بچه ها

در تمام سالهای همسایگی خانواده ی بزرگ آقای "ر"،چه در زمان سرشلوغی و بر و بیای فراوان خانواده و چه در اوقات سکون و سوت و کوری خانه ی دیوار سنگی،هیچ وقت نسبت به این خانواده ی عزیز و دوست داشتنی و بزرگوار و صاف،حسادت به خرج ندادم و همیشه با بچه های بزرگ و کوچک اونها از در احترام و ادب وارد شدم و حسن آقا و لیلا خانم رو جفت عزیز و آقا جون خودم خیال کردم و روی چشمهام جا دادم.سالهای ورود ما به این کوچه ی بن بست و عریض مصادف شده بود با ورشکستگی پر سر و صدای پسر بزرگ خانواده ی "ر".اتفاق تلخی که سردرگمی بچه های بزرگ و کوچک خانواده و پایین کشیده شدن کرکره ی دکان یکی از قدیمی و بزرگترین استاد کارهای قالی بافی رو به دنبال خودش داشت.

به نظرم باید هنرمند باشی که بتونی از این روزهای تلخ و سیاه،اون هم بدون کج خلقی با خودت و اطرافیان گذر کنی و به زندگی روی خوش نشون بدی.این شکلی بود که سالهای سخت خانواده گذشت.برای ما به چشم روی هم گذاشتنی و برای اونها نمی شه راحت حرف زد و قضاوت کرد.پسر تاجر و نامی شهر شد یکی از راننده تاکسی های باحوصله ی شهر.مردی که همیشه از مقابل چشمان اون فراری بودم که مبادا شکار بشم و مجبور به سوار شدن داخل ماشین.بارها راهم رو کج کرده بودم اما اون روز تلاشم بی نتیجه مونده بود.از در حیاط تا خود خونه ی استاد همراهم بود.باهم از ساز و موسیقی حرف زدیم و به بنان گوش دادیم.

"اوایل هنر برای ما فقط توی دار قالی و ابریشم و چله خلاصه می شد.پدر ما احترام زیادی برای بافنده های فرش قائل بود.خودم شاهد بودم که تک تک خانم های بافنده ای رو که براشون دار قالی بر پا کرده بود استاد صدا می زد و بارها به خودم گفته بود که:"پسرجون امثال ما نون توی سفرمون رو از صدقه سری چشمهای این فرشته های کوچک و بزرگ داریم که پای همین دارهای قالی که ما برپا می کنیم،هر روز کم سوتر میشه".نتونستیم به اندازه ی حاجی مهربون و دل نازک باشیم .حاجی از هنرتنها چیزی که توی وجود ما گذاشت سرسختی بود.زمین خوردن و مثل بچه ی آدم بلند شدن رو خوب یاد ما داد.کم هنری نیست خب".

این اواخر حاجی رو به سرحالی قبل ندیدم.موقع برگشتن از سرکار و خونه رسیدن بارها دیده بودم که بی هدف و سردرگم پیاده روهای مسیر خونه رو بالا و پایین می کنه.خبری از صندلی تاشوی کنار مغازه ی آهنگری نبود.اگر هم بود خبری از حاجی روی اون نبود.خبری از احوال پرسی های سرزنده و شاد حاجی نبود.سلامت به گوشهای سنگین حاجی می رسید باید چند دقیقه ای صبر می کردی برای شنیدن جمله ی شیرین"سلامت باشی پسرم".

پنجشنبه ظهری بود که سرسفره ی ناهار منتظر جمع شدن بقیه بودم.فاصله ی بین باز و بسته شدن در حیاط تا رسیدن خواهرم به داخل خونه همراه شده بود با مکالمه ی نامهفوم خواهر با یکی از همسایه ها."حاج آقا بود.مثل اینکه لیلا خانم خونه نیست و پشت در مونده.هرکاری کردم بیاد داخل قبول نکرد.میگه لیلا توی راهه و داره از کاشون می یاد."

تقصیر خودم نیست.اسم بیماری الزایمر که وسط می یاد،هیچ نصویر خوبی برام مجسم نمیشه.تلاشم برای زیر و رو کردن خاطرات نوشتاری و تصویری برای رسیدن به یک نتیجه ی خوب و امیدوار کننده همیشه با شکست و سردرگمی روبه رو بوده.خبر خوبی برای آخر هفته نبود که از زبان خواهرم شنیده بودم."نمی دونستم بی خبری.فکر می کردم تا حالا خودت متوجه شده باشی.تا حالا سه چهار بار آدرس خونه رو گم کرده بوده و از شانس هر بار خود بابا همین نزدیکی پیداش کرده بوده.لیلا خانم می گفت که آلزایمره".

اون قدری درک و فهم دارم که معنی گرفتاری و سرشلوغی بچه ها رو متوجه بشم.می تونم اونها رو درک کنم اما از حق پدر و مادری نمیشه گذشت.اگه امکانش رو داشتم یک روز تمام بزرگترها و کوچکتر های خانواده ی دوست داشتنی رو توی خونه ی خودمون جمع می کردم و اول از همه یک تلنگر به خودم می زدم که آیا تمام این سالها با پدر و مادر عزیزی که دارم،درست رفتار کردم یا نه؟بعد بدون ناراحتی،بدون غم و بدون گله و شکایت،تصویر همین حالای حاجی و لیلا خانم رو برای بچه ها روشن تر می کردم.به نظرم هیچ(؟) پدر و مادری حق فراموش شدن نداره.