اسمش رو می گذارم "در حال و هوای دستگاه همایون" :)

حالا پسر حرف گوش کنی شده ام و سعی می کنم هر روز به توصیه هایی که خانم دکتر از چند سال قبل برای من داشته درست عمل کنم.هر روز قبل از ساعت شش از خواب بیدار میشم و قرصم رو ناشتا می خورم و بعد با صبحانه ای که تبدیل شده به یکی دو تا لقمه,از خونه بیرون می زنم.دیگه با مشتریهای اینجا هم اخت شدم.بالا و پایین های محل کارم خیلی کمتر از قبل شده.بخشی از تلاش هر روزه ی من رفته روی این قضیه که هر مسئله ای نتونه باعث ناراحتی من بشه و از حرفهایی که شنیدن و شاید قبول اونها تا چند مدت قبل سخت و گنده بود و انرژی زیادی رو از من می گرفت,خیلی ساده تر از قبل از اونها گذر کنم.

این روزها یک اخلاق بد توی وجود خودم کشف کردم که سر این خلق و خوی نچسب خیلی با خودم سرشاخ شدم.بعضی شبها موقع پیاده روی کارم به دعوا و مرافعه با خودم می کشه و از روی پل که گذر می کنم اون روی خودم رو به سمت پایین هل میدم،به این امید که شاید دفعه ی بعدی که از روی پل روی بلوار رد میشم دیگه اثری ازش باقی نمونده باشه.

یکی از دلخوشی های این چند سال دیدار چند وقت یکبار با دوستان پا به سن گذاشته یا بهتر بگم پدر و مادرهای جدیدی هست که به واسطه ی کارم تونستم تا حدودی بهشون نزدیک بشم.روزهای اول و آخر هر ماه منتظر هم صحبتی خانم بلوکی,معلم سال های دور,چشم به در دارم که سر برسه و خنده ها و قربان صدقه رفتن هاش رو با لذت تمام نوش جان کنم.چند روز پیش برام از این می گفت که "آقای نوروزبیگی دعوام می کنه که کمتر مزاحم هادی جان بشو و اذیتش نکن.شاید حوصله ی ما پیرمرد پیرزن ها رو نداشته باشه و روش نشه چیزی بگه.اما من همیشه بهش می گم که هادی جای پیمان خودم می مونه که دور از منه."راستش یادم نمی یاد این موضوع رو با آیدا در میان گذاشتم یا نه.هر بار که خانم بلوکی رو از نزدیک می بینم یاد دیدار پدر و مادر آیدا برام زنده میشه.فکر می کنم به خاطر مهر غریب و واقعی معلمی باشه که هنوز توی وجود همچنین آدمهایی وجود داره و خودش رو نشون میده.

داشتم به این فکر می کردم که تغییراتی که بخشی از اون به اجبار و ناخواسته توی شرایط کارم پیش اومد علاوه بر تاثیرات مثبتی که روی حال و اوضاع خودم داشت,چقدر برای مادرم خوب بوده.بی شک بخشی از بی قراری همیشگی مادر مربوط به من می شده و حالا خوب شاهدم که کمتر اثری از اون آشفتگی و ناراحتی باقی مونده و با آرامش بیشتری با من رو در رو میشه.باید خوشحال باشم از این بابت.دامنه ی اون تغییرات مثبت به جایی رسید که این امکان رو پیدا کردم که وقت بیشتری برای سلامت خودم بگذارم و بعد از مدتها جدی تر برم سراغ ورزش.یک جمع خوب برای سر و سامان دادن به حال و اوضاع جسمانی خودم پیدا کردم و تا حدودی موفق شدم بخشی از اون آمادگی قدیم رو برگردونم.

مسیر باشگاه فاصله ی زیادی با دکه ی امیر نداره.امیر صاحب یک دکه ی دنج روزنامه فروشی توی یکی از بهترین نقاط شهر ماست.امیر جزو معدود هم صحبت های این شهر به حساب می یاد.یک انسان که میشه چند کلمه از هر موضوعی که فکرش رو بکنی و ذهنت رو مشغول کرده باشه باهاش حرف بزنی و واقعا حرف بزنی.از علائق مشترک من و امیر که بگذریم،یکی از شباهت های ما دو تا بی گواهینامه بودن ماست.امیر هم دل خوشی از رانندگی توی این شهر نداره و تا حدودی از نحوه ی انجام اون هم کلافه است.هفته ی پیش خوشحال خبر از این داد که بالاخره شرایط مالی این اجازه رو بهش داده که بتونه صاحب یک دوچرخه ی درست و درمون بشه و با کلی بالا و پایین و دو دوتا چهار تا کردن پنجشنبه می تونه برای تحویل گرفتن دوچرخه بره سراغ نمایندگی.به نظرم امیر آدم هنرمندی به حساب می یاد.نه فقط بابت حرفهای قشنگ و امیدوار کننده ای که با خط خودش نوشته و به در و دیوار دکه آویزان کرده.نه برای حرفهای آروم کننده ای که با آدمهای جور و واجور برای گفتن داره.نه برای کلی حرفه و هنری که از دستش بر می یاد.فقط و فقط بابت اینکه می تونه از زندگی توی همین دکه ی کوچک و خیلی وقتها سرد و تنها،این جور که خودش همیشه میگه به معنای واقعی کلمه لذت ببره.پنجشنبه شبها قبل رفتن به خونه ی عزیز فرصت بیشتری داریم که با هم صحبت کنیم.بارها در مورد بچه ها،دوستان خوب خودم با امیر صحبت کردم.آخرین بار رفتن رامین ذهنم رو مشغول خودش کرده بود که امیر با اون خنده های از ته دل موفق شد آرامم کنه.هر بار که از بچه ها براش تعریف می کنم جفت چشمهاش برق می زنه و میگه که" بهت حسودیم میشه آقا.باید بهم قول بدی قابل بدونی و یک سری بچه ها رو بیاری اینجا.کاری می کنم که جلوی همین دکه بهشون کلی خوش بگذره."

قبل اذان که راهی مراسم ختم خواهر همکار نزدیکم احمد بشم این نوشته قرار نبود حال بدی با خودش داشته باشه اما دیدن احمد توی اون حال خیلی برام سخت بود.نمی دونم از چی باید بگم.رشته ی افکارم پاره باشه.نمی دونم از چی و از کجا باید شروع کنم به نوشتن.آیا می تونم به یک آرزوی آرامش برای روح خواهر احمد عزیز و صبر برای همسر بزرگوارش و بچه ها اکتفا کنم و به نوشته ی خودم ادامه بدم؟

دیشب مشغول گوش دادن به قطعه ی بداهه نوازی شورانگیز از آلبوم" به تماشای آبهای سپید" استاد علیزاده بودم.دیشب با گوش دادن بهش حال دیگه ای داشتم و امشب یک حال متفاوت.حال دیشبم آشنا بود و حال الان غریب و تازه.چند وقت پیش که برای راهی کردن رامین کنار عرفان بودم بعد از جدا شدن از رامین کلی حرف بود که برای همدیگه کنار گذاشته بودیم.مثل خیلی از پیاده رویهای بی مقصد دو نفری خودمون،بعد از مدتی رسیدیم به پارک قزل قلعه.هر بار که با عرفان سر از اون پارک در می آریم,درست روی نیمکتی اطراق می کنیم که اولین بار همون جا با یک دوست بی نظیر هم صحبت شده بودم.همین که روی نیمکت آروم می گیریم انگار دیگه خود عرفان هم منتظره که این جملات رو از من بشنوه:"می دونی که این پارک رو به واسطه ی آیدا پیدا کردم.اولین بار همین جا و روی همین نیمکت بداهه نوازی شورانگیز رو باهم گوش دادیم."

بعد از این همه مدت دوست داشتم چیزهای بهتری می نوشتم.یک جاهایی قصد داشتم از انفعال خودم شکایت کنم و از خجالت خود در بیام که نشد.حرف آخرم اینه که دلتنگ روزهایی هستم که فرصت بیشتری بود برای دیدن دوستی مثل آیدا.فرصتی برای حرف زدن بیشتر.صحبت هایی که همیشه نتیجه ی مثبتی داشت.شاید بیشتر برای من.

+ نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۳۹۶ساعت 16:3 توسط پاسبان |