داستان این ماه

مردی که با مصرف مواد به سرتاپای زندگی رنگ سیاه و کدر پاشیده و از طرفی مخدر تمام قدرت و توان و مردانگی رو ازش دزدیده و صاحب شده.در نگاه اول همچنین آدمی نمی تونه همxadصحبت خوبی برای شما باشه.وقتی دستهای سرد و خشک همین آدم مچ دستهای شما رو سخت فشار میده و نگاه سرشار از رنج تمام صورت شما رو بالا و پایین می کنه اون وقته که دیگه میxadشه فکر دیگه ای کرد و تصمیم بهتری گرفت.مثل اینکه به درخواست مرد بیxadرمق جواب مثبت بدی و به قول خودش"بدون ذره ای ترس" درب بطری متادون رو براش باز کنی و کنار جدول های پیاده رو گوش بدی به حرفهایی که برای گفتن داره."

"وقتی که بارون بود و آب داشتیم اوضاع همه ی همxad دهاتیها و همxad ولایتی های ما با الان فرق می کرد.هر چی که فکرش رو بکنی توی زمینxad های اون روزهای روستا عمل می اومد.جوون و پیر،مرد و زن هم نداشت.همگی یه جوری مشغول بودیم و همه ی اهل ده ما حال و روز خوبی داشتن.اما بعد قهر آسمون و خشکسالی همه چیز کم کم رنگ عوض کرد و بهم ریخت.از بعد بی آبی جمعیت روستا نصف شد.بیشتر اهالی برای کارگری به شهرهای دور و نزدیک پناه بردن و اون نصف باقی مونده هم که باقی موندن،روزگاری بهتر از اونها نداشتن.خود من کمباینی که باهاش روی کل زمینهای مردم راه رفته بودم فروختم و شدم صاحب یه اتوبوس بنز مدل پایین که شده بود سرویس رفت و برگشت مردهای روستا به شهر.کشاورزهای پیر و جوون و نون آوری که حالا شده بودند کارگرهای روز مزد و گاری به دست میدون بزرگ تره بار.بعد از یک سال دخل و خرج اتوبوس با همدیگه نخوند و راهی شهر شما شدم و حالا اینه حال و روز منی که بیشتر از یک ساله که هیچ خبری از دخترم بهناز و مادرش ندارم."

بیرون از خونه بودن توی اون ساعت از شب بین آدمهایی از جنس اون ساعت از نگاه من برای اون پسر بچه هیچ خوشایند نبود.صدای "بشین پسرم تا بریم" راننده به گوشم نرسیده بود که پسرک خودش رو پرت کرد ته صندلی عقب و صورت ریز و سبزه ی خودش رو چسبوند به شیشه ی نیمه باز.حالا هر دو منتظر سررسیدن همسفرهای احتمالی و پرشدن ماشین بودیم و پافشاری من برای القای حس امنیت و آرامش به همسفر کوچک شبانه ی خودم تنها به شنیدن چند جواب کوتاه و بریده بریده از طرف پسر بچه ختم شد.پسر پادویی که تنها یکی از پادوهایی بود که یا جلوی انبارهای پخش اسباب بازی مرکز شهر برای رسیدن بار عروسکهای چینی لحظه شماری می کردن یا اینکه لابه لای ماشین های پخش بستنی برای گرفتن بار بیشتر از سر و کول همدیگه بالا می رفتن.پسر بچه هایی که کار،تقریبا بخش زیادی از زندگی کوچک اونها رو پر کرده بود.وسط راه من،وقت پیاده شدن پسر بچه رسیده بود و فرصت اینکه بشینم و چشم بدوزم به دور شدن پسر وسط کوچه های تنگ و تاریک کنار امامزاده وجود نداشت و وقت خداحافظی فقط براش آرزوی سلامتی کردم.

مثل همه ی شبها وقتی رسیده بودم که خبری از تاکسی های خطی مسیر خونه نبود و راننده های شخصی مثل هر شب فرصت دورهمی پیدا کرده بودند.راننده هایی که بعد از این همه سال دیگه با خیال راحت می تونم همه ی اونها رو آشنا خطاب کنم.با وجود اینکه راه زیادی رو پیاده اومده بودم عجله ی زیادی برای خونه رفتن نداشتم و سراغ ماشینی رو گرفتم که نوبتش رسیده بود.نشستم به پر شدن ماشین و راهی شدن راننده ی میانسال و لیوان چای به دستی که بین رفقا دنبال یک حبه قند می گشت.از قضا از راننده های جدید خط بود و تقلای زیادی برای پیدا کردن مسافر انجام می داد و مدام بین ماشین و کنار خیابون در حال رفت و آمد بود.صدای یکی از راننده های آشنا و قدیمی رو شنیدم که بی اینکه خبر داشته باشه که همزبان به حساب می یام رو به راننده ی جدید به ترکی می گفت:"خیالت راحت داداش.مسافر هر شب ماست.تکان هم نمی خوره.می شینه سر جاش تا پر بشه و بری."سعی کردم بیشتر توی دلم بهش بخندم تا اینکه درگیرش بشم.خواستم که بهش فکر نکنم و موفق هم شدم.داستان همشهری این ماه با تاخیر به دستم رسیده بود.دستم برای بیرون آوردن ماهنامه سمت زیپ نرفته بود که صدای زنی که بلند بلند با تلفن صحبت می کرد گوشهام رو اذیت کرد و نزدیک شدنش همراه بچه ای که کشان کشان با خودش همراه کرده بود،وسط آیینه ی بغل برام واضح شد.روی صندلی که آرام گرفت تغییری در لحن و بلندی صدا و عصبانیت زن اتفاق نیفتاد و کماکان ناراحتی خودش رو با کلماتی که خطاب به "فرشاد" پشت خط بود فریاد می زد.همراه با خلاص کردن و راه افتادن ماشین زن آرام گرفت و بی حوصله به سوالهای بچه جواب می داد.سعی کردم با مشغول کردن خودم به داستان و تند و تند ورق زدن صفحات مجله اتفاقات چند دقیقه ی قبل رو فراموش کنم.تمام طول هفته،حتی چند روز سفری که به بیرون شهر داشتم بارها به مرد گرفتاری که ازش حرف زده بودم،به اوضاع پسر بچه ای که داستانش رو گفته بودم،واقعاً فکر کرده بودم.اما داستان امشب با حضور این مادر و بچه خیلی فرق می کرد.

معذرت می خوام آقا.مجله ی چیه؟

صدایی از پشت سر به گوشهام نزدیک شده بود.

خواهش می کنم.مجله ی داستانه.سرم رو به سختی چرخوندم و جواب دادم.

چه خوب.برای بچه های قم هستش؟

نه.ماهنامه ی داستان هستش.برای همشهری.چند ساله که چاپ میشه و می خونم.

چراغ مغزم داشت روشن می شد.جملاتی که میxadشد ازشون حرف زد و به زبان آورد کم کم داشت جون می گرفت.

و شما هم داستان می نویسی؟

من؟نوشتن؟نه خانم.علاقه دارم.بیشتر دوست دارم اگه بشه بخونم.

مادر و پسر دور میدون پیاده شدن و من انتهای مسیر موقع باز کردن در حیاط خونه به آخرین جمله های زن فکر می کردم.به کاری که می تونستم انجام بدم.

خوش به حال شما.بخونید آقا.بخونید.تلخی زندگی مجال خیلی چیزها رو از امثال من گرفته.

بابت اینکه یک خوش به حالت از ته دل شنیده بودم هیچ خوشحال نبودم و حسرت این رو می خوردم که کاش داستان این ماه رو به غریبه ای هدیه می دادم که می تونست همراه اون کمی از تلخی فاصله بگیره.اما این ای کاش دیگه هیچ فایده ای نداشت.