خیلی،واژه ای نیست که عمق داستان رو نشون بده اما دلم گرفته.خیلی زیاد.خوب خبر داری که هیچ ربطی هم به تغییر فصل و بالا و پایین شدن آب و هوا نداره.هر چی هست مربوط میxadشه به همین پایین.به همین گرفتاریهای روزمره.به آدمهای کنار دست خودم.قصد نق زدن و کم تحملی کردن ندارم.میxadدونم این روزها سراغ آدم بی مشکل رو نمیxadشه گرفت اما چه کنم.مهم دردیست که وجود داره.بی اینکه کسی چیزی بهم بگه و توقعی از من داشته باشه کلی فشار روی خودم احساس می کنم.خودت کمکم کنم.فقط خودت.
*بی ربط اما برگرفته از عنوان فیلم مستندی که فرهاد برام فرستاد و امروز دیدم.
برچسب:
نویسنده: پرهام ابراهیمی