آموزشگاه رانندگی

"اینکه از مرگ ترسی نداری.اینکه منتظر و چشم به راهش نشستی و گاهی حتی حاضری با حالی سرخوش به استقبال اون بری,به نظرم ادعایی بیشتر نیست.یه ادعای پوچ و کهنه.میگی از مرگ ترسی نداری اما از اون طرف کمترین ریسک و خطر رو توی زندگی تحمل می کنی و آروم پیش میری.برای مثال همین رانندگی نکردن تو.همین یه کار کوچک که صدای همه رو در آورده.از مرگ میگی اما همه ی ترس و دوری کردنت از رانندگی سر اینه که نکنه. یک وقت عاقبت تو هم بشه سرنوشت یکی از همین آدمهایی که هر روزه توی یکی از جاده ها,بی بر و برگرد سر هیچ جون خودشون دو دستی تقدیم می کنن..."
نه برای این که بی ادعایی خودم یا هر حرف و سخن دیگه ای رو به شخص خاصی ثابت کنم.نه برای اینکه از نزدیکی رابطه ی خودم و مرگ دوباره سخنرانی کنم.نه برای اینکه روی بر طرف کردن و دور شدن از یکی از ترسهای خودم کار کنم.فقط و فقط به این خاطر دمِ غروب پنجشنبه خودم رو جلوی در آموزشگاه رانندگی رسوندم که بعد گرفتن گواهینامه و سفت شدن دستم بتونم تمام وقت خالی خودم رو تا جایی که راه داره بذارم برای مادرم و عزیز جون.دوست دارم هر جایی رو که دوست داریم سه نفری بریم و ببینیم و کیف کنیم از اونجا بودن و باهم بودن.

+ نوشته شده در جمعه نهم تیر ۱۳۹۶ساعت 2:20 توسط پاسبان |