برای داستان

ینج سال قبل بود که بعد از گذروندن یک کنکور ناامید کننده،اون هم بعد از کلی تلاش و زحمت وسط یک عالمه مشکل و گیر و گرفتاری ریز و درشت تمام آمال و آرزوهای تحصیلی من بر باد رفت و رفتم سراغ خدمت و سربازی و بعد از دو سال رنگی و گاهی سیاه و سفید سربازی سفت و سخت چسبیدم به کار و زحمت طولانی مدت و این سه سال بعد سربازی تقریباً فقط کار کردم و تمام فکرها و خیالهای دور و نزدیکم کم کم رنگ باخت و هر روز دور و دور تر و غیرقابل دسترس تر شد و ادامه ی تحصیل و نفس کشیدن وسط دانشگاه دوست داشتنی هم رفت کنار قصه ی رویاهای دور.
اما حالا تقریباً سه هفته ای هست که جدی و با برنامه بین فشارهای کاری که هیج خبری از کم شدنش هم نیست دوباره انرژی گرفتم برای ادامه.برای یک حرکت جدید تلاشی رو شروع کردم که پایان شیرین و ماندنی اون به خودم و خیلی اتفاقات دیگه بستگی داره و جالب اینکه این وسط هیج قرار نیست نقش داستان کم رنگ بشه و بابد نور و انرژی همیشگی خودم رو ازش بگیرم.
بعد از استراحت و دور شدن کمی از گرمای زمین برای جمع و جور کردن وسایل یک کنکوری از خونه بیرون زدم و این وسط لابه لای کیسه ی پلاستیکی داستان این ماه رو هم جا دادم و روی یکی از نیمکت های هنوز داغ مانده ی میدان شلوغ شهر شروع کردم به مرور اسمها و تصاویر.
خانه که آمدم شروع کردم به حرف زدن برای آبجی.برای آبحی خودم از این گفتم که دوباره قراره کنکور بدم.که می خوام دوباره درس بخونم.برای یک دانه خواهرم از این حرف زدم که ذوق زده ام که یک بار دیگه خانم جعفربان دست پر برگشته.با حرف هایی از جنس آدمهایی که من می شناختم و دوست داشتم.شروع کردم به بازگویی خاطره ای تکراری اما همیشه تازه.خاطره ی بعد از ظهر جمعه ای که برای دیدن یکی از بهترین دوستانم تهران بودم.خاطره ی روبه رو شدن و گذر سریع از کنار چهره ای دوست داشتنی به اسم حبیبه جعفریان وقتی کنار پیاده رو های خیابان ولیعصر با سرعت و با خنده ای روی لب از کنارم عبور کرده بود.درست وقتی که دقایقی قبل از اون مشغول صحبت درباره ی کاوه گلستان فراموش نشدنی و کتاب بودن با دوربنی بودیم که از خانم جعفریان اون جور که شایسته کاوه بود از اون گفته بود.
خواهرم از شنیدن دوباره ی این خاطره ی برادر ذوق کرد،شاد شد و خندید و گفت:"هادی تو با این اوضاع فقط و فقط باید کنکور داستانت رو می دادی..."