تأسف

از اون شبهاست که یک دلیل بیشتر برای نوشتن ندارم و اون هم چیزی نیست جز فرار از خودخوری و فکر و خیال.خواستم مقاومت نشون بدم و از کنارش بگذرم،اما کار تا حایی ادامه پیدا کرد که درد شانه امانم رو برید و اومدم سرغ نوشتن.نمی دونم که چند مرتبه توی زندگی می شه توی همچین موقعیتی قرار گرفت و لمسش کرد.اینکه یک آدم با هر درجه و میزان از شناختی که باشه،رو در روی شما قرار بگیره و رک و رو راست و بی پرده بهتون بگه که: "ازت بدم می یاد."تا جایی که بار معنایی جمله ی "حالم ازت بهم می خوره"رو همراه داشته باشه.
امروز خانم میانسالی به عنوان مشتری سراغم اومد و به محض سلام ،بی هیچ مقدمه و اشاره و جواب سلامی می شنیدم که می گه:"خدا خدا می کردم کارم به شما نیفته.خیلی اخلاقتون بده.از شانس بد هر بارم کار می خوره به شما.الانم حیف که شلوغه و عجله دارم وگرنه دوست داشتم برم سراغ یکی دیگه از همکارهاتون."
اون لحظه صورتم بهم ریخت و به چین های روی پیشانی اضافه کردم و با سکوت غریبی از کنار حرفهای اون خانم گذشتم.واقعیت اینه که اون لحظه دنیا روی سرم خراب شده بود.باید آب می شدم و زیر زمین جریان پیدا می کردم.