دستهای من بالاست اما سرم پایین

امروز بعد از ظهر با موسسه تماس گرفتم و خبر دادم که "نمی تونم و شرایط درس خوندن رو ندارم و الان حرفی برای گفتن ندارم.تماس گرفتم که زحمت شما رو کم کنم و خواهش کنم که بعد از هر آزمون با تماس هاتون دلیل غیبت من رو جویا نشید."
مسئول موسسه که احتمالا شوق و ذوقی که تمام مدت آشنایی و صحبت های اولین روز آشنایی توی وجودم موج می زد باعث شده بود اسم من خوب یادش بمونه،اصرار کرد که بیشتر فکر کنم و خواست که آخر شب دوباره باهم حرف بزنیم.
امشب بعد از شنیدن حرفهای من حقی بهم نداد اما برام آرزوی موفقیت کرد و خواست که هر چند وقتی سری بهش بزنم و دیدار تازه کنم.