شبی که از خواب بیدار شدم

شنیدن حرفهای اعضای دوست داشتنی خانواده گلستان همیشه برای شخص من جالب و دوست داشتنی بوده و لطفی دیگه نسبت به خیلی از شخصیتهای پرحاشیه معاصر داشته.چند وقتی بود که کتابی با عنوان"از روزگار رفته"به دستم رسیده بود که اختصاص داره به گفتگویی مفصل با آقای ابراهیم گلستان.مردی که همون قدر که با حرفهای بی پرده و رک و رو راست خودش به شخصیت های معاصر زیادی تاخته،همون قدر هم دست به ستایش باور پذیر از آدمهایی زده که سخت میشه اونها رو باور نکرد و بهشون پشت کرد.شبهای زیادی با این کتاب و ابراهیم گلستان همراه بودم و بالا و پایین های زیادی با شخصیت خاص و ویژه ی این پیرمرد مو سفید کرده داشتم.راستش دیشب که به صفحه های آخر کتاب رسیدم دیدم شخصیتی وجود داره که حالا بیش از قبل بهش علاقه دارم.یک جایی از علاقه به آدمها وجود داره که از ندونستن نشات می گیره.خبری از کنجکاویها و دونستن بیش از اندازه نیست.

صفحات اخر کتاب رو خوندم و خوابیدم.دقایق اول صبح تماما به یادآوری خواب دیشب گذشت.دوباره سراغ دکتر موسوی رفته بودم.پزشک عمومی پا یه سن گذاشته و ماهری که سالهای ساله توی همین مناطق پایین شهر مشغول طبابت و خبر گرفتن از حال مردم محله ی خودشه.اولین باری نبود که بدون اینکه خبری از کسالت و نیاز به طبیب باشه سراغ دکتر رو می گرفتم.بین دو مریض وارد اتاق شدم و از تموم شدن کتابی گفتم که دکتر از اون بی خبر بود و شروع به خوندن صفحات آخر کتاب کردم.پشت به من،ایستاده کتار پنجره رو به امامزاده گوش سپرده بود به صدای خسته ی من که تند و تند جملات کتاب رو زمزمه می کرد.کم حرفتر از همیشه بود.گفت که خبری برام داره.اینکه سفری در پیش دارم و باید امانتی ای رو به دست شخصی برسونم که دکتر فقط نشونه ای از اون آدم داشت بدون هیچ شناختی.با شنیدن این جمله که "باید به خاطر من این سفر کانادا رو بری" فقط تونستم لبخند بزنم.بسته رو از دکتر موسوی گرفتم و با دعای فَاللهُ خیر حافظاً وَ هُوَ اَرحَمُ الرّاحمین دکتر از مطلب خارج شدم و جایی از خواب خودم رو در مملکتی غریب رو در روی درب چوبی خونه ی مردی جوان دیدم که فارسی رو با لهجه ی عربی زمزمه می کرد.طاهر نامی که باهاش رو به رو شده بودم بسته ی امانتی دکتر رو جلوی در باز کرد و هر دو شاهد مثنوی حضرت مولانا بودیم که بارها در بهترین جای ققسه ی کتاب دکتر موسوی به من چشمک زده بود.