از یک قضیه تا یک محله

توی همچین روزهایی که خیلی از حرفها و صحبت هایی که از هر طرف به گوش می رسه و خیلی از نوشته هایی که توی جاهای مختلف می خونیم مصنوعی و غیرواقعی به نظر می یاد و به دل نمی شینه.توی همچین روزهایی که خیلی از حرفها فقط در سطح حرف باقی می مونه و رنگ و بویی از جنس حقیقت و عمل به خودش نمی بینه.درست توی همچین روزهایی،چند شب پیش از سر بی حوصلگی چشم و گوشهام رو به قاب تلویزیون قرض داده بودم و پای صحیت های یک هنرپیشه ی جوان نشسته بودم.وقتی صحبت های مهمان و مجری رسید به جریان عاشق شدن و دلداگی مهمان،جدای از قبول داشتن یا نداشتن من آقای هنرپیشه حرفی رو زد که هر چند در نگاه اول بوی بلاتکلیفی رو همراه با خودش داشت اما به دلم نشست چون واقعی بود و به نظرم از اعماق وجود یک انسان بلند می شد.می گفت:"خوبی یک رابطه یا بهتر بگم یک رابطه عاشقانه به کوتاه و بلند بودن اون نیست.این زیبایی درست از جایی شروع می شه که با یک نگاه به مسیر و عمر رفته و اتفاقات رخ داده متوجه می شید که کتاب زندگی شما قطورتر شده و دوست داشتن رو تجربه کردید."

اوایل هفته و ساعتهای پایانی یک روز شلوغ کاری بود که صحبت های من و آقای فلاحیان گل گرفت و آشنایی من و پیرمرد شروع شد.در حالی که گوش به حرفهای آقای فلاحیان مرد هفتاد و سه ساله ی بازنشسته ی آموزش و پرورش داده بودم کارها رو یکی یکی جلو می بردم و حرفهای مرد پرتجربه رو مزه مزه می کردم و می چشیدم.توی همین بین بود که از طرف رئیس شخصی بهم معرفی شد که به هر دلیلی کارش در اولویت بود و باید در سربع ترین زمان ممکن انجام می شد.این جور وقتها که بی منت و از روی وظیفه تمام هوش و حواس و توجه و دقت داشته و نداشته رو به شخصی اختصاص می دم و برعکس شخض مقابلم خواسته و ناخواسته هیچ توجهی بهم نمی کنه و مدام با رفتار و حرکاتش سعی در نشون دادن این حس داره که "فقط منم که وقتم برام ارزش داره"،حسابی دلگیر میشم و دلم می گیره.مرد مدام این طرف و اون طرف می رفت و بدون توجه به حرفهای کاری من به شیوه ی قطره چکانی و به سختی و به جان کندنی به سوالات کوتاه من جواب می داد.تنها اتفاق خوشایند اون لحظه این بود که طی تمام مدت آقای فلاحیان کنار مرد رو به روی من ایستاده بود و بدون توجه به حضور بی موقع مرد به حرفهای شیرین خودش ادامه می داد و رسیده بود به صحبت و ابراز دلتنگی برای پنح فرزند،پنج تا دکتری که تربیت کرده بود و به قول خودش "حالا هر کدوم به گوشه ی دنیا خدمت می کنن و شکر خدا کیفش رو هم می برن."
تمام مدت سعی کردم در مقابل رفتار زشت مرد ضعف نشون ندم و از کوره در نرم.درست موقع خداحافظی از زیان آقای فلاحیان که انگار متوجه ناراحتی من شده بود جملاتی رو شنیدم که حالم رو عوض کرد.مرد دوست داشتنی و عصا به دست در حالی که دستم رو توی دستهاش داشت و گرما و محبت وجودش رو بهم منتقل می کرد بهم گفت که:"پسرم هیچ وقت غصه نخور.امیدوارم همیشه سالم باشی و از این به بعد بیشتر ببینمت.راستی آقا هادی اهل کدوم محله هستید شما؟"
این آخرین سوالی بود که معلم بازنشسته از من می پرسید و برای جواب دادنش سختی ای احساس نکردم.همین طور که برای بدرقه کردم پیرمرد روی پاهام محکم ایستاده بودم گفتم:"بچه ی "شابراهیم" هستم آقا جان".جمله آخر پیرمرد از بعد اون روز و خداحافظی برام پرنگ و پرنگ تر شده.جمله ی آخر پیرمرد انگار بیشتر خطاب به اون آقا بود تا من.
"خیلی هم خوبه پسرم.اصلاَ آقا به نظرم هنوزم که هنوزه اگه دنبال مرد می گردی باید یه سر بری توی همچین محله هایی..."

*محله ی امامزاده ابراهیم یا همان شابراهیم ما :)